Przyzwyczajenie do trudu sprawia, że łatwiej znosimy cierpienia.

Spośród wszystkich wymyślonych przez czlowieka sposobów zadawania bólu sobie samemu najgorszym jest Miłość. Cierpimy zawsze dla kogoś, kto nas nie kocha, kto nas porzucił, dla kogoś, kto nie chce nas opuścić. Żyjemy samotnie, jeśli nikt nas nie kocha: mając żonę lub męża, czynimy z małżeństwa niewolę.

Umieć kochać – do tego trzeba ukończyć szkołę cierpienia.

Dobry człowiek woli sam cierpieć niż na cierpienia drugich patrzeć.

Dziwna bowiem jest natura ludzka: im mniej sami mamy skłonności do męczeństwa, tym natarczywiej żądamy go od innych.

Nie ma radośniejszej rzeczy, jak pokonanie cierpienia.

Jeśli chcesz być szczęśliwy, musisz nauczyć się cierpieć. Jeśli czegoś nie można poprawić, lepiej to przecierpieć.

Cierpienia nigdy nie są za wielkie, a radość za mała.

Ból jest pękaniem skorupy, pod którą kryje się zrozumienie.